Het is bijna zover!

Gelijkwaardigheid, ruimte, aandacht, tijd en liefde.

Kinderen die creatief bezig zijn met knippen en plakken.

Gelijkwaardigheid, ruimte, aandacht, tijd en liefde.

Al mijn hele leven heb ik het gevoel dat macht en machtsongelijkheid de mensheid/de wereld helemaal niet op de juiste manier helpen. Sterker nog: als ik goed om me heen kijk zie ik dat de wereld kapot gaat en wij als mensen steeds meer af komen te staan van onze menselijkheid en de natuur. Zelf werd ik altijd boos of/en verdrietig als ik als ongelijkwaardig werd behandeld. Als minder, als een nummer, als ‘geen persoon’, alsof ik geen stem mocht hebben, alsof ik niet meetelde als mens. Ik werd dwars en raakte dan vaak ontkoppeld van die ander, maar ook van mezelf.

Toen ik school verliet in 1995 en mijn MBO diploma op zak had was er daarom geen twijfel in mezelf: Ik ga nooit meer naar school! Nooit meer naar mensen die op me neerkijken en vinden dat ze beter zijn dan ik ben. Nooit meer het gevoel dat alleen anderen mogen zeggen wat ik moet doen. Nooit meer dat gevoel dat een ander de baas is over mijn eigen ‘mogen zijn wie ik ben’.

En nu?

Ben ik zelf meester, sta ik in de groep, en heb ik mijn PABO-diploma op zak. Maar mijn mening, mijn normen en waarden over hoe ik vind dat we met elkaar om ‘zouden moeten’ gaan, is nog niet veranderd. Sterker nog: door veel verschillende literatuur van vroeger en van nu, en door wetenschappelijke onderzoeken en alle praktijkvoorbeelden die ik telkens weer tegenkom als leerkracht, ben ik juist nog zekerder geworden in mijn gevoel dat we juist ‘gelijkwaardigheid’, ‘aandacht (tijd en liefde)’ en ‘vertrouwen’ nodig hebben, in plaats van ‘machtsongelijkheid’, ‘curriculum’, ‘extrinsieke motivatoren’ en ‘controle’ en daarom ben ik nu bezig om collega’s te inspireren het leraarschap vanuit hun hart te geven voor een menswaardige wereld voor iedereen!

Logo van 'Leraarschap vanuit je hart'

Workshop ‘Leraarschap vanuit je hart’

Ik hoor vaak dat veel collega’s ook vinden dat het anders ‘moet’, maar meestal stopt het bij het lezen van de prachtige theorieën, het luisteren naar een presentatie, het volgen van een training, en gaan ze in het proces van alle dag verder met hoe het altijd al ging. Dat hoeft natuurlijk niet fout te zijn, maar ik hoor die collega’s daarna dan ook zeggen dat ze het echt anders willen doen, maar dat het ze niet lukt, omdat ze niet weten hoe. Daarom wil ik in deze workshop gaan laten zien dat werken vanuit je hart soms veel moeilijker is dan wat je nu doet, het vast niet bij iedereen past, er ontzettend veel ‘onzekerheid’ bij komt kijken, het nooit allemaal goed zal gaan, en dat dit alles wel ontzettend waardevol is voor jezelf en ‘jouw’  leerlingen! ♥

Ik ben de workshop nog aan het uitwerken. Heb je nu al interesse? Laat het me dan weten op mail@leraarschapvanuitjehart.nl, dan kan ik laten weten wat ik nu al voor je kan doen!

 

“De school,
ze vraagt niet allereerst
een schoolmeester,
ze heeft nodig allereerst:
… een mens.”

W.G. van de Hulst
(1879 – 1963)

Ik ben liever dood, dan dat ik naar school moet.

Deze titel-uitspraak werd uitgesproken door de dochter van Peter Hartkamp. Het is niet niks als je eigen kind zo iets tegen je zegt, zeker niet als je voelt dat ze het meent. Een zoektocht begon voor Peter en zijn gezin. Op dit moment is hij staflid (en oprichter) op de Sudburyschool in Harderwijk. In mijn ogen een geweldige school, waar ‘vanuit je hart werken’ het enige is wat volgens mij ‘moet’. 😉 Peter vertelt erover in deze TED talk “Do schools treat children as humans?”